dore-dokkum > columns

Columns

In het land van melk en honing
  Het land van melk en honing is het land waar het goed en voorspoedig leven is.  Zo leerde ik dat op de lagere school. Het was een land waar de agrarische mogelijkheden groot waren en tijdens de Godsdienstlessen werd er een link gelegd naar de verspieders die aan Mozes beschreven hoe “het” land er uit zag. We moesten dan vooral niet denken dat de weiden net zo groen waren als rondom ons dorp, de schapen en koeien waren “bonkig” maar zorgden er wel voor dat er voor iedereen voldoende melk was. De honing zat niet in een potje maar in het veld, achter of tussen de rotsen vond je er wilde honinggraten. Voor ons als kinderen onvoorstelbaar; wij kwamen niet verder dan beertje Winny de Poeh die met een stok honing haalde uit een ovale bijennest en dan vaak afschuwelijk geprikt werd! Lees meer >>
ter inspiratie
 Beschadigd geloof  Wie kent niet dat onbehaaglijke gevoel, dat wanneer alles je voor de wind gaat, zoiets nooit lang kan duren en dat ziekte  of ongeluk  zich elk moment kunnen aandienen.  Als we zeggen het gaat goed, dan zijn we geneigd dat direct af te kloppen op hout of op iets anders. Want dat onbehagen moet ergens naar toe. Maar, zodra je maag gevuld is en je dak niet lekt, dan is het mogelijk, dat vragen opkomen zoals bijv. Is dit nu alles? Ja, dit is alles, zullen veel mensen zeggen. Je mag blij zijn dat je de 75 of 80 jaren haalt in enigszins acceptabele omstandigheden. Toch vraag ik mij wel eens af, hoe gaan mensen om met hun onrust, die vooral de kop opsteekt wanneer ze van alle gemakken zijn voorzien. Hebben ze een adres of een plaats waar ze leren omgaan met lastige levensvragen?   Ik vermoed namelijk dat het sterk onderschat wordt, wat de ontkerkelijking met mensen doet. Hoeveel kritiek men vandaag de dag ook op de kerk heeft,  ze is wčl de plek waar gesproken kan worden over de zin van het bestaan. De kerk biedt mensen de mogelijkheid hun gedachten over het leven en geloof te kunnen delen; het is een omgeving waar men ook kritisch en vol twijfel over geloofsvragen mag spreken.   Wie in dit kader genoemd mag worden, is  de bekende Joodse schrijver Elie Wiesel. Hij  is blijven vasthouden aan zijn geloof in God, ondanks alle leed die hem en zijn familie  in de Tweede Wereldoorlog is aangedaan. Toen hem eens werd gevraagd hoe hij zijn geloof zou willen omschrijven antwoordde hij, ik zou het woord ‘beschadigd’ vóór het woordje geloof willen zetten. Maar, voegde hij er aan toe een beschadigd geloof is niet een verminkt, half of onvolledig geloof. Integendeel, zei hij: ik zou willen zeggen, dat geen geloof zo solide is als een beschadigd geloof.   Maar wat bedoelt Wiesel met een beschadigd geloof?  Denk eens aan een berg; eerst is hij bedekt met aarde en er groeien bomen en planten op. Maar door de jaren heen slijpen water en wind alles weg. Wat overblijft is harde naakte rots. Iets dergelijks gebeurt met geloof dat door het weer en de wind van het leven geslepen wordt. Wat overblijft is een ruw en beschadigd geloof, waar kwaad en lijden hun sporen doorheen  hebben getrokken, maar dat naakt en echt is als een rots.   Het is wel duidelijk dat het geloof, waar Elie Wiesel over spreekt, een ontwikkeling heeft doorgemaakt. Dat is herkenbaar, de beschadigingen die iemand in zijn leven oploopt , kunnen twee dingen doen: ze kunnen  je ver verwijderen van de onbegrijpelijke God, maar ook leiden naar God. Dat laatste is de ervaring geweest van Elie Wiesel, hij schrijft over het ‘beschadigd’ geloof, dat hem de kracht gaf om na de verschrikkingen van de oorlog zijn leven weer op te pakken.     Mogelijk is het geloof van velen in de loop van de tijd ook beschadigd en kaler geworden. Beschadigd geloof is dat meestal. Maar dat geloof kan ook krachtiger en taaier zijn. Je gaat inzien dat er heus wel vragen blijven. Want wie zit niet met flarden en losse uiteinden, wanneer er over God gedacht en gesproken wordt.   Misschien is dat wel het geheim van een leven uit het geloof. Je toevertrouwen aan God. Het is dan, alsof er tegen je wordt gezegd: ‘ Ik zal je leiden langs de weg die je onmogelijk kunt begrijpen.’   Majella Voorhans Lees meer >>
Vredeszondag
Vredeszondag   “Laten we daarom streven naar wat vrede bevordert en naar wat opbouwend is voor elkaar”. (Paulus twintig eeuwen geleden in vorig berichtenblad)   En wat bevordert die vrede dan, is onmiddellijk mijn vraag. Ik denk steeds meer: in de eerste plaats bij jezelf naar binnen kijken. Is er bij jou/mij innerlijke vrede die staat als een huis, dwars door alles heen? Heb ik een rotsvast punt in mezelf waar ik altijd naar terug kan keren, waar ik geborgenheid vind, of drijf ik steeds met alle geloven mee, zonder anker?   Er is op dit moment op veel plekken op deze aarde oorlog, door strijd om de macht, door gebrek aan eigen land, door te grote armoede of zelfs misschien wel aan behoefte om te vechten, want wapens geven een gevoel van veiligheid door de macht van die wapens. Het zijn meestal burgeroorlogen, niet land tegen land. Het terrorisme tiert welig, zou je kunnen zeggen. Waarom en waardoor? En eerlijk gezegd houd ik toch wel mijn hart vast voor de toekomst van al die jonge mensen die zo getraumatiseerd zijn door hun geweld ervaringen met IS bijvoorbeeld.     Lees meer >>
Snoeren in lieflijke dreven
Een poosje geleden verschenen in een uitzending van ‘Hjoed’, het journaal van Omrop Fryslân, Sjoerd Feitsma (PvdA), wethouder van financiën in de gemeente Leeuwarden en Sietske Poepjes (CDA), gedeputeerde voor cultuur van de provincie Fryslân. Als zulke belangrijke mensen tegelijkertijd op het scherm verschijnen gaat het over geld en … Leeuwarden als culturele hoofdstad in het jaar des Heren 2018. Mijn veronderstelling klopte. Het ging over geld, heel veel geld voor de ‘eleven fountains’ en de ‘legacy’. De wat? Had ik een verkeerde zender gekozen? Was ik bij de BBC (Omrop Ingelân) terechtgekomen? Ineens begreep ik dat het taalgebruik van de twee Friese politici een soort mengelmoes was, het zogenaamde Frengels. Het ging over de elf fonteinen, ontworpen door buitenlandse kunstenaars, en ja, dat kost een paar centen. En met ‘legacy’ bedoelden ze de erfenis, de opbrengst van de culturele hoofdstad na 2018. Dan komen er nog steeds duizenden en duizenden toeristen naar Leeuwarden en omstreken. Dan stroomt het geld in grote hoeveelheden binnen. Een vroegere buurvrouw zei in zulke gevallen: ‘Wie dat gelooft heeft een kalf in het hoofd.’   Een paar uur later hoorde ik, in mijn hoofd, de stem van een Zuid-Afrikaanse ambassadeur. Ik weet nog precies waar ik hem hoorde spreken en wat hij zei. Het was in september 1975, bij Tjerkwert, een dorp ten zuiden van Bolsward. De vertegenwoordiger van Zuid-Afrika zou worden overgeplaatst naar een andere post en ter gelegenheid van zijn vertrek  werd hij geďnterviewd door  NCRV-radio. De journaliste vroeg hoe het hem in Nederland bevallen was. Even later klonken de volgende woorden: ‘De snoeren zijn mij in liefelijke plaatsen gevallen …’. Er was geen twijfel mogelijk; de ambassadeur citeerde uit de Statenvertaling van 1637, vast en zeker een psalm. Maar welke? Voor een met de vertaling van 1637 opgegroeid persoon is het vervelend om te moeten constateren dat hij niet meteen kan zeggen om welke psalm het gaat.       Lees meer >>
Ter inspiratie
Ter inspiratie. Al enige tijd roepen we in het onderwijs: “je hoeft het niet te leren, als je het maar kunt vinden!” We doelen dan op het feit dat alle informatie wel te vinden zou zijn op internet. Google het maar even.  Google is een programma op internet die jou de informatie geeft die je zoekt, een zoekwoord is dan al genoeg. Bijzonder, zelfs als je je eigen naam in typt, verteld Google wie je bent en waar men jou kan vinden.  Als ik DORE Dokkum vraag krijg ik 6080 zoekresultaten en dat wel in 0,35 seconden. Wat een informatie!     Lees meer >>
12
  Meer informatie     ANBI-register Verenigde Christelijke Gemeente Dokkum
 
  contact maandblad sitemap
  routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
  veelgestelde vragen inloggen  colofon
     
   
  © 2018 Doopsgezind.nl